Kredki chwalipięty

Przechwalały się kredki

Która jest ważniejsza
Która więcej umie
I jest najpiękniejsza

Żółta krzyczała
Ile tylko sił ma
Żadna z was nie pokoloruje
Tak słonka jak ja

Dla słonka
To nieba potrzeba
To ja niebieska
i mnie wybrać trzeba

Ja liście na drzewach
Pięknie koloruje
I zielenią ja zielona
Trawę wciąż maluje

Ale są jabłuszka
Na drzewach w zieleni
Tylko ja czerwona
Dam pięknej czerwieni

I tak każda
Nie przestawała się chwalić
Co mogłaby
Swym kolorem bardzo ładnie barwić

Przysłuchiwała się tej wrzawie
Mała temperówka
I tak rzekła
Do kolegi ołówka

Gdybym ich
Nie temperowała
Żadna z nich
Nic by nie namalowała

Roman Krajewski

Spotkanie piłek

Dzisiaj w parku święto, granie

Przyszły piłki na spotkanie
Wszystkie chciały się tu zjawić
Każda pragnie się przedstawić
Pierwsza ładnie się skłoniła
I do wszystkich przemówiła
- Jestem ładna, kolorowa
Mówią na mnie – ty, plażowa
Druga także już się kłania
- Jestem piłką do łapania
Trzecia mała, z wielkim gestem
- Piłką do ping-ponga jestem
Czwarta – takie wielkie jajo
- Mną to w rugby sobie grają
Do siatkówki piąta była
Wszystkim ładnie się skłoniła
Po niej jeszcze kilka śmiało
Wesoło się przyturlało
Do tenisa – ta włochata
Co na kortach grywa świata
No i jeszcze, co gra w squasha
I ta wielka – co wrzucają ją do kosza...
Wreszcie pora na zabawę
Lemoniadę, ciastka, kawę
Jedzą lody – konsumują
Skaczą, tańczą, podskakują
Wszystkie się w rozrywce pławią
I wesoło tak się bawią
A w kąciku stoi biedna
Jakaś piłka jeszcze jedna
- Czemu tu się żalem dławisz
I z wszystkimi się nie bawisz ?
Ta schyliła głowę nisko
- Nikt mnie nie chce na boisko
I wyznała w swoim żalu
- Jestem piłką do metalu...

Roman Krajewski