Parasol, który nie lubił deszczu

Mój właściciel jest bardzo dobry

I jest bardzo szczery

Zabiera mnie często

Na długie wspaniałe spacery

Ja zwykły parasol

A on jest osobą

Tak często myślę -

- Zawsze chciałbym być z tobą

Spacery są piękne gdy jest ciepło

Gdy słoneczko świeci

Gdy słychać śpiewy ptaków

I wesołych roześmianych dzieci

Ale ja zawsze

Wzrok do góry

Czy na błękitnym niebie

Nie zobaczę chmury

Bo to już zbadane

I nie trzeba badać

Bo wiadomo, że z chmury

Może nieraz zacząć padać

Tego nie rozumiem

Na to nie jestem głuchy

Będę cały mokry

A właściciel mój suchy

Cały czas się martwię

Nie raz to przeżyłem

Najpierw bardzo zmokłem

Potem się suszyłem

Nie lubię być mokry

I nie chcę się gnębić

Nie chcę być chory

Nie chcę się przeziębić

Tak bardzo bym pragnął

By tak to się stało

By na świecie już zawsze

Nigdzie nie padało

Tylko nieraz myślę

Może jestem w błędzie

Że gdy nie będzie padać

To już mnie nie będzie

Chyba mój pomysł o deszczu

Jest trochę haniebny

Bo gdy deszczu nie będzie

To ja nie będę potrzebny

Wyrzuci mnie mój pan do kosza

Choć jest bardzo szczery

Skończy się nasza przyjaźń

Skończą się wspólne spacery

Lepiej niech deszcz pada

Nie będę się gnębił

Będę osłaniał przyjaciela

By nie zmókł, zachorował

By się nie przeziębił

Roman Krajewski